3 augustus: Palm Springs naar Los Angeles airport

Ja vandaag is dan de dag aangebroken dat we naar huis moeten. Zo erg vinden we het niet, het was een mooie reis en naar huis gaan is ook weer lekker.

Deze dag dus rond 7 uur opgestaan, ontbijtje gedaan en koffers goed moeten inpakken. Ik had alle souveniers in de handbagage gedaan, mochten de koffers in London Heathrow kwijtraken had ik de souveniers tenminste nog (Ingrid, bedankt voor de tip).

Rond 9 uur zijn we weggereden, we hoefden pas om half 3 in te checken voor de vlucht, maar we moesten de auto nog inleveren en just in case of a traffic jam wilde ik gewoon op tijd weg. Je raad het al, geen file onderweg, auto gewoon netjes op tijd ingeleverd en daar stonden we dan om half 1 op de luchthaven, nog 2 uur wachten voordat we konden inchecken, maar een beetje rondgedwarreld daar en toen konden we inchecken, toen nog eens 2 uur wachten want onze vlucht ging om half 5.

Paul had er niet meer veel zin in en zeurde zich wat af, echt waar :-) Gelukkig had ik een spannend boek bij en voor mij vloog de tijd zo om.

Eenmaal in het vliegtuig vond ik de tijd ook redelijk snel gaan. Ik heb toch wel een tijdje kunnen slapen , Paul voelde ik om de haverklap draaien, volgens mij heeft hij niet zo veel zijn oogjes kunnen dichtbknijpen. Het was ook best fris in het vliegtuig, heb me nog een extra fleecedeken gevraagd zodat ik me lekker helemaal ingewikkeld in mijn stoel heb kunnen nestelen. Heerlijk.

We zijn om 10.00 uur in de ochtend gearriveerd in London, zelfs een uur te vroeg, wat betekende dat we hier 5 uur moesten wachten ipv 4 uur. Ik heb me in de wachthal lekker languit gelegd en een uiltje geknapt haha ging best goed, heeft dus ook zo z'n voordelen als je overal kunt slapen. Toch wel een beetje de uren afgeteld en toen konden we eindelijk ook in London de lucht in. Vanwege het slechte weer hebben we nog een uur in het vliegtuig moeten wachten voordat ie de lucht in kon.

Uiteindelijk zijn we dan om half 7 's avonds veilig en wel in Keulen geland.

Natuurlijk honger en nog eens honger, frietjes gehaald bij onze vaste stek in Born en deze vervolgens bij mijn ouders opgepeuzeld.

Via deze weg willen Paul en ik iedereen bedanken voor het volgen van het blog en het plaatsen van de leuke reacties!

Tabee!

2 augustus: Palm Springs

Hai luitjes,

Inmiddels zijn we weer veilig gearriveerd in Buchten, maar ik wil toch even het hele reisverhaal afmaken :-)

Op 2 augustus hebben we heerlijk NIKS gedaan in Palm Springs, rond 8 uur opgestaan, lekker ontbijtje gedaan en hup in de bikini, lekker aan het zwembad wat badderen, wel goed moeten insmeren want het was circa 40 graden, je voelde de zon ook branden op je huid. Rond de klok van 1 uur nog even naar supermarktje geweest voor wat brood zodat we lekker bij ons huisje een broodje konden maken, beleg hadden we immers nog genoeg. De rest van de middag ook nog rustig aan gedaan, en 's avonds lekker gedoucht en het centrum in. We hebben heerlijk italiaans gegeten (hoe kan het ook anders altijd maar weer die italiaan he). Rond 22.00 uur weer terug richting hotel, morgen moesten we weer om 7 uur de veren uit omdat we naar huis gingen.

1 augustus: Van Grand Canyon naar Palm Springs

Hi,

Deze keer een stukje van Paul ipv Cindy. Cindy ligt op dit moment op een luchtbedje in het zwembad @ Palm Springs.

Na onze overnachting in ons hotel aan de Grand Canyon vroeg opgestaan. Vandaag een lange rit ivm met ons iets gewijzigde schema. Ter plaatse is het weer nog steeds erg bewolkt en regenachtig. Snel vertrekken hier en op naar de zon!

Onderweg nog veel regenbuien, maar hoe verder naar het zuiden hoe beter het weer begint te worden totdat het ook ineens weer echt warm wordt. Onderweg een stukje van de historische route 66 gedaan. Leuk om even te zien, maar behalve de enkele voor toeristen in stand gehouden winkels en pompstation al dan niet opgeleukt met te veel dingen om te zien is er op het grootste gedeelte van onze route niet veel te zien dan een saai lang stuk weg. Cindy slaapt natuurlijk nu en en dan een stukje bij.

Na een lunch cq picknick op de moterkap van onze auto gaat het weer verder, lange stukken weg door de woestein en warm weer. Palm Springs komt in de buurt.

Onderweg nog even langs het National Park Joshua Tree gegaan, echter alleen tot aan het visitor center. Een bezoek hier zou een verlenging van minimaal 3 uur betekenen en hier hadden we niet zo veel zin in, dus snel onze weg vervolgd naar het hotel.

Rond half vijf gearriveerd in het hotel, onze koffers op de kamer en het zwembad in. 's Avonds lekker wat eten en daarna in een of andere foute tent met live muziek terecht gekomen. Hier nog wat gedronken en aangezien Cindy de 2 cocktails wel behoorlijk voelde zitten zijn we rond elf uur weer richting hotel gegaan.

31 juli: van Page naar de Grand Canyon

Good evening (good morning to Holland),

Life over here in Page is very good. Vanmorgen rond 7 uur opgestaan en continental breakfastje gedaan. Het weer was niet zo goed, super bewolkt en regen. Vervolgens rond half 10 op weg gegaan naar de Walmart voor wat kleine boodschapjes en om 10 uur op weg naar het kantoor van Antelope Canyon. We hadden een tour vanaf thuis geboekt voor de Antelope Slot Canyon, een mooie canyon die door Indianen wordt beheerd, hier worden dagelijks talrijke excursies gegeven.

Eenmaal aangekomen bij het kantoor werd ons medegedeeld dat de canyon vanwege het weer gesloten was ahahahahhaha. Er was dus kans op overstromingen in de canyon. Viel dat even tegen, wij zeiden al tegen de indiaan of hij ons niet had kunnen bellen maar met reserveren hoefden we geen telefoonnummer door te geven dus ons nummer hadden ze niet. Nou ja, zelf hadden we ook kunnen schakelen en vanmorgen met hun kunnen bellen. Maar goed, dan maar plannen gewijzigd, in Page hadden we alles gedaan wat we wilden doen dus maar besloten om direct door te rijden naar de Grand Canyon. Volgens insider tips (Mandy en Raymond) zouden we op een paar uurtjes klaar zijn met de Grand Canyon, dus we hebben wat plannen omgegooid. De overnachting in Grand Canyon laten we fijn staan, dus we hebben de hele middag en avond om de Grand Canyon te bekijken. Morgenvroeg vertrekken we op tijd naar Palm Springs in plaats van eerst nog te overnachten in Needles (hotel bij Route 66) . Het wordt dan morgen wel een pittig ritje (8 uur rijden zonder stops) maar dan hebben we lekker 2 overnachtingen in Palm Springs, nog ff relaxen. Hotel in Needles dus vanuit de auto gecancelled en nog 1 overnachting extra in Palm Springs geboekt.

Anyway, even nog terug naar vandaag.

Rond de klok van half 2 kwamen we aan in de Grand Canyon en wat denk je? Mist en regen. Tering balen zeg, het eerste uitkijkpunt was een toren van waar je een goed uitzicht zou kunnen hebben over de Grand Canyon. Helaas voor ons dus, de uitkijktoren stond volledig in de mist dus dat uitzicht moeten we ons maar fantaseren. Bij het visitor center vertelden ze ook dat dit weer uniek was voor de tijd van het jaar. Hebben wij weer. Maar niet getreurd, vrolijk verder met onze auto alle uitkijkpunten af, het uitzicht was inmiddels flink verbeterd dus alles redelijk goed kunnen zien. We vonden ondanks dat het in het park superdruk was een beetje tegenvallen, op de meeste plaatsen heb je hetzelfde uitzicht, het weer zat niet echt mee, en natuurlijk al 2 weken iedere dag hele mooie dingen gezien. Om 5 uur hadden we eigenlijk alles zo'n beetje gezien, geen zin om ver te lopen dus nog ff rustig langs de rim gewandeld, winkeltjes met souveniers bekeken en vervolgens ingesjekt in hotel. Hotel is echt heel erg leuk. Dit hotel was het eerste touristische hotel wat is opgericht in dit park in 1905. Ondertussen natuurlijk wel gerenoveerd, maar volgens de boekje is dit het kroonjuweel van de Grand Canyon (mag ook wel voor de prijs die we betaald hebben :-)

Rond de klok van 7 uur zijn we wat gaan eten en rond half 9 terug op de kamer.

Morgen lange dag voor de boeg dus voor nu: good night.

30 juli: van Mexican Hat via Monument Valley Park naar Page

Daar zijn we weer, zitten nu lekker vanuit Page op de laptop alles bij te werken, afgelopen 2 dagen geen internet verbinding gehad.

We hadden gisteravond gepland om rond 6 uur op te staan, dus toen de wekker vanmorgen afging sprong Paul het bed uit om te douchen, ik ben nog tot half 7 blijven liggen. We hebben een ontbijtje bij dezelfde indianen als gisteren gedaan, ik had 2 melige pannekoeken en Paul iets wat op brood moest lijken met bacon en ei.

Nou okay dat dus maar met pijn en moeite weg gewerkt, was blij dat we uit dit gehucht konden afnokken. Op weg naar Monument Valley:

Info Monument Valley:

Monument Valley is misschien wel het meest aansprekende voorbeeld van de
overweldigende schoonheid van het woestijnlandschap in het zuidwesten van Amerika. Het
silhouet van de eenzame rode rotsen, omgeven door een lege, weidse vlakte, heeft als
decor gediend bij tientallen films en vele commercials. Het grootste deel van het park ligt in
Arizona, de meest noordelijke punt hoort bij de staat Utah.
Miljoenen jaren geleden bevonden zich in dit gebied veel meer rotsen, die bestonden uit
diverse soorten gesteente. De zachtere lagen zijn door erosie weggesleten, waardoor zich
de zogenaamde mesa’s hebben gevormd. Dit zijn brede rotsen die aan de bovenkant plat
zijn. Het voortdurende erosieproces zorgt ervoor dat ook een mesa zeer langzaam wegslijt.
De hardere bovenlaag slijt minder snel dan de zachtere zijkanten, een mesa wordt daardoor
dus steeds smaller. Als de breedte van rots uiteindelijk kleiner is dan de hoogte, is het niet
langer een mesa, maar een butte. Ook de butte slijt langzaam weg, totdat er een spire
overblijft, een rotsnaald. Die uiteindelijk langzaam geheel zal verdwijnen.

Een half uurtje later zijn we aangekomen op de wereldberoemde lege weg met in de verte de meters hoge rotsen. Gelukkig waren we op tijd zodat Paul op 't gemak mooie foto's met het statief kon maken. Daarna op weg naar het Visitor Center van het park waar we het park in konden gaan. We zijn met de eigen auto via de superhobbelige route het park rondgereden heb hebben hier ca. 2 uur over gedaan. Echt supermooi allemaal. In het visitor center hebben we nog een aantal kleine souveniertjes gekocht. Dit park is compleet in beheer van de indianen, die hier goed geld verdienen aan het tourisme. Rond de klok van 1 uur zijn we weggereden richting Page. Onderweg zijn we nog bij een supermarkt geweest om wat fruit in te slaan, leuk om een aantal Indiaanse oude vrouwtjes te zien helemaal opgekalefaaterd met oorbellen, ringen, armbandjes en kettingen.

Rond de klok van half 3 zijn we in Page gearriveerd, we hebben in ons hotel Motel 8 ingesjekt. daarna op weg naar Horse Shoe Bend.

Info Horse Shoe Bend

De loop van een rivier wordt o.a. bepaald door de hardheid van de bodem waar het water doorheen stroomt. Het water zoekt de weg van de minste weerstand, en omdat dat vaak niet de kortste weg is ontstaan er bochten in de rivier. Een van de meest spectaculaire hoefijzervormige bochten in het zuiden van Amerika is Horseshoe Bend, in de Colorado River. Deze gigantische bocht heeft zich een paar mijl ten zuiden van Lake Powell en de Glen Canyon
Dam gevormd in miljoenen jaren oude lagen van Navajo Sandstone. Rondom en binnenin de bocht bevinden zich rotswanden die meer dan 300 meter boven de rivier uitsteken. Vanaf Horseshoe Bend Overlook, gelegen op de rand van zo’n rotswand, heb je een geweldig mooi zicht op de rivier en ook op de verdere omgeving.

Wat was het een schitterend plaatje zeg, tjee de beklimming naar deze bestemming viel nog mee, maar de terugreis was afzien, door mul zand omhoog klimmen. Tju. Maar goed we hebben weer aan onze conditie gewerkt :-)

Daarna hebben we even een uurtje gezwommen in het zwembad van ons hotel, toen wat opgefrist en het centrum in om een hapje te eten. Was erg lekker was bij een italiaan. Voor het eerst hebben we ook een doggie bag meegenomen, Paul had nog pizza over en ik wat pasta, dus meenemen voor morgenavond, dan slapen we in het park bij de Grand Canyon. Ff lekker in de microwave en klaar :-) Ja ja we horen er al echt bij hier.

Na het eten wilden we nog even wat gaan drinken in het centrum, het is immers vrijdagavond maar dat viel vies tegen hier is helemaal niks te beleven. Dan maar naar de kamer ff reisverslagje bijwerken.

Tot morgen!!!!

29 juli: van Torrey via Capitol Reef National Park naar Mexican Hat

He allo,

Vanmorgen weer pas rond half 8 opgestaan bah wat een luiwammessen (of hoe je het ook mag schrijven) zijn we toch. Paul is in Torrey verse broodjes gaan halen zodat we nog even lekker konden ontbijten op ons terrasje. Lang leven de aardbeien jam, kaas en hagelslag, waar waren we zonder dit heerlijke beleg?

Rond 10 uur met een beetje pijn in ons hart vanwege de locatie weggereden richting Capitol Reef National Park. We hadden ons niet zo veel voorgesteld van het park, maar WAAAUW echt super cool. Deze uitzichten vergeten we nooit meer (@Ron Uncle Sam, super bedankt voor deze geweldig tip).

In het park hebben we 2 korte trails gelopen, de rest van de trails waren 2 km of langer, daar hebben we natuurlijk geen zin in. Paul heeft de hele tijd om zich heen zitten te kijken of hij geen slang kon zien, haha, dat wat ik met de beer had heeft hij met de slang. Helaas (of gelukkig voor mij) geen snake gezien. Het weer was trouwens redelijk. Wel bewolkt maar in ieder geval geen regen. Rond het middaguur hebben we lekker geluncht op een picknickplaats die we tegenkwamen. Capitol Reef National Park heeft heel veel onverharde wegen die wij niet hebben gedaan, maar heeft ook een verharde Scenic Route van ongeveer 25 km. Deze route hebben we dan ook gereden, ook allemaal erg mooi (waarschijnlijk val ik in herhaling maar alles was gewoon erg mooi).

Op weg naar de uitgang waren er nog een aantal plaatsen waar Indianen vroeger tekeningen in rotsen hebben gemaakt. Leuk om te zien.

Info Capitol Reef:

Het langgerekte Capitol Reef National Park bestaat uit twee delen. In het noorden ligt Cathedral Valley, een woestijnlandschap met daarin hoog uitstekende zandstenen rotsen die door hun vorm aan kathedralen doen denken. Het voornaamste geologische fenomeen in het zuiden is de Waterpocket Fold, een rechte, 160 kilometer lange plooi in de aardkorst. De immense wanden van deze plooi bestaan uit rotslagen die zijn gevormd tijdens verschillende geologische tijdperken. Die wanden zijn door krachten in de aardkorst helemaal schuin gedrukt, waardoor de verschillende rotslagen zichtbaar zijn geworden. Midden tussen de kale rotsen vind je ook nog een prachtig begroeid gebied rondom de Fremont River. Mormoonse kolonisten hebben hier vroeger een nederzetting gesticht, waar zij gewassen teelden en boomgaarden aanlegden. Het park kan het best bezichtigd worden als je de beschikking hebt over een auto met vierwielaandrijving; veel van de wegen zijn onverhard en verkeren soms in slechte conditie.

Rond 2 uur zijn we het park uitgereden op weg naar Mexican Hat als uitvalsbasis voor Monument Valley dat we morgen gaan bezoeken (dit plaatsje is vernoemd naar een rotsformatie die bij het dorpje staat). De weg naar Mexican Hat was (hoe kan het ook anders) wederom prachtig. Het landschap veranderde ieder uur weer. Wat ons ook opviel is dat we echt in ieder gehucht 1 of meerdere kerken zien. Dus als we zouden willen biechten over onze uitspattingen zou dat onderweg heel goed kunnen. Het vinden van de weg gaat ons toch goed af. Ik had thuis alle routes via Google Maps uitgeprint just in case mocht Mrs. Navvi uitvallen, maar alles gaat prima. Paul verbaast zich over het feit dat ik hier in States meer gevoel voor richting heb dan thuis, Tja hoe kan dit ook anders met 3 maanden voorbereiding haha. Onderweg hebben we echt flinke stortbuien gehad. Wie had dat nou gedacht? Zit je met je topje en korte broekje in de auto en regent het keihard. Onderweg zijn we op de valreep nog gestopt bij National Park Natural Bridges. Natural bridges zijn gevormd door stromend water. In dit park vind je 3 mooie natuurlijke bruggen. 1 van deze bruggen is de op 1 na grootste natuurlijke brug van de wereld. Hij is 70 meter hoog en heeft een spanwijdte van 90 meter. Echt gaaf om te zien. Inmiddels was de onweer ook los gebroken, de man bij het visitor center had geadviseerd om de auto niet te verlaten bij onweer dus mevrouw bleef netjes in de auto zitten toen we het volgende uitkijkpunt hadden bereikt. Paulie natuurlijk niet bang voor een bliksemschicht en is naar buiten gerend, snel naar de volgende bridge kijken en weer verder in de auto.

Aankomst in gehucht Mexican Hat rond 19.00 uur. Ow My God, dit is het ergste gehucht wat we ooit gezien hebben. Buchten is niet groot maar dit slaat alles. Het dorpje bevat 3 motels, 1 tankstation en 2 restaurants (de naam restaurant is het niet echt waardig). Monument Valley is geen Nationaal Park zoals we dat gewend zijn van alle andere dagen, maar dit park wordt beheerd door Indianen. Deze invloed is ook terug te vinden in Mexican Hat. Alle personen (behalve de toeristen die je hier tegenkomt) zijn Indianen. O ja, we komen echt OVERAL Nederlanders tegen, zelfs op de meest afgelegen plaatsen waar je denk helemaal geen toeristen tegen te komen kom je Nederlanders tegen echt apart. Goed om even bij Mexican Hat te blijven, rond 20.00 uur zijn we toch maar iets gaan eten, was niet echt lekker of zo maar ja buikje weer enigszins gevuld. Het valt ons ook op dat je overal een super groot glas water uit de kraan met ijsblokjes krijgt. Ieks als je van chloor houdt prima! Dus in het restaurant maar aan de jus d'orange. Rond 9 uur nog lekker bij het hotel op het terras gezeten, Paul weer aan Heineken bier uit koelbox en op tijd gaan slapen.

28 juli: Bryce Canyon National park naar Torrey

Hallo luitjes,

Daar zijn we weer. Vanwege twee dagen geen internet verbinding even geen verhaaltje van ons, maar nu krijgen jullie lekker 2 verhaaltjes te lezen.

Vanmorgen rond half 8 opgestaan we waren zo moe, hadden geen zin om vroeg op te staan. Lekker op het gemakkie op ons bedje ontbeten van de overblijfselen van de supermarkt van de vorige dag.

Rond 10 uur zijn we dan vertrokken richting Bryce Canyon National Park. Dit was ongeveer 10 minuten van ons hotel vandaan. Op weg naar het Park begon het te regenen, bah, ik was ook nog supermoe, ik had er even geen zin in vandaag. In het park hebben we even kort alle uitzichtpunten bekeken en ik moet zeggen dat ik het in eerste instantie een beetje vond tegenvallen. We hadden een paar dagen geleden Valley of Fire State Park gezien en ik was hier nog steeds onder de indruk van. Misschien word je ook een beetje verwend als je al 1,5 week fantastische mooie natuur hebt gezien. Plus het feit dat het regende en ik keimoe was had ik echt een baaldag. Echter rond het middag uur sloeg dit gelukkig om toen de zon ging schijnen en we de Najavo trail gingen lopen in het park. Dit was een gave supersteile afdaling het ravijn in, ik ben halverwege de trail gestopt want toen ik naar boven keek dacht ik shit ik moet dat stuk ook nog terug. Paul, de echte Die Hard is natuurlijk helemaal tot beneden gelopen en kwam een dik half uur later met het zweet op de kop terug. Ik was echt blij dat ik de trail niet helemaal had gelopen.

Info Bryce Canyon National Park

Bryce Canyon is niet echt een ravijn, maar een serie van vreemdsoortige, natuurlijk gevormde amphi-theaters. De wanden daarvan bestaan uit zestig verschillende lagen zand-, kalk- en leisteen. In de amphitheaters staan talloze zeer grillig gevormde rotsformaties in allerlei kleurschakeringen, variërend van wit, pastelroze, vurig oranje en rood tot knalrood. Deze rotspartijen (hoodoos genaamd) zijn door erosie ontstaan.

Rond 2 uur zijn we het park uitgereden op weg naar Utah Scenic Highway 12, dit schijnt een supermooie route te zijn op weg naar Torrey, dit is onze uitvalsplaats voor de volgende dag waar we Capitol Reef National park gaan bezoeken. De Highway was echt supermooi, we hebben ons geen moment verveeld in de auto met alle uitzichten. Onze lunch bestond uit een rol Pringels en wat M&M's (ik ben totaal niet benieuwd naar de weegschaal die me in Buchten zit op te wachten). Onderweg hebben we veel dieren gezien, overal stonden borden dat je moest oppassen voor los lopende koeien, deze stoken inderdaad om de haverklap over, dus we moesten behoorlijk uitkijken. Ook heb ik nog een hert gefilmd dat langs de weg stond. We waren even gestopt en toen stak het diertje op z'n dooie gemakkie voor onze auto de weg over en liep weer door. Niet dat we nooit een hert hebben gezien maar als je dieren in de vrije natuur ziet is dit toch anders.

Ongeveer 40 kilometer voor het dorpje waar we sliepen hebben we nog een mooie route gereden die ik van Internet had geplukt. De highway afgereden en het platteland op. Deze trail heet het Boulder Trail, vernoemd naar Mr. Boulder. Deze man heeft vroeger deze trail aangelegd om zijn vee in de zomer en in de winter te verplaatsen. De route is niet volledig verhard dus we hebben alleen het verharde gedeelte gereden. Tijdens deze route zijn we ook door een kloof gereden. Op het einde van deze kloof hebben we ons omgedraaid omdat daar het onverharde gedeelte begon. Rond de klok van 19.00 uur zijn we dan gearriveerd in Torrey voor onze overnachting bij Cowboy Henkie haha.

Onze slaapplaats was een houten blokhut in de middle of nowhere echt fantastisch, allemaal goed in orde, de omgeving was werkelijk schitterend ik was helemaal in mijn nopjes. Bij onze hutjes waren een aantal cowboy's ook aan 't oefenen hoe ze een kalf moesten vangen met lasso. Was wel leuk om te zien.

Na het uitpakken van de koffers zijn we in het plaatsje gaan eten was allemaal erg lekker, heb nog een heerlijk toetje gehad, chocolade mousse en aardbeien ijs en Paul zijn eerste kop koffie van vandaag.

Rond 21.30 uur weer terug bij het hutje, heerlijk nog buiten gezeten tot een uur of 11, Paul aan het gekoelde bier uit de koelbox, toen zijn we gaan pitten, ik vond het eigenlijk zonde we zaten daar zo heerlijk met z'n tweetjes, dit was toch wel het ultieme vakantie gevoel.

27 juli: Van Las Vegas naar Byrce Canyon National Park via Valley of Fire State Park

Cindy and Paul are saying: Jiiihaa from Utah.

Ik lig lekker op mijn bedje om alles weer even bij te werken. Gisteren, 26 juli zijn we rond 19.00 uur weer de Strip opgegaan, richting Las Vegas downtown, hier werd een supermooie lichtshow gegeven, we hebben nog een aantal leuke souveniertjes gekocht en toen was het alweer 23.00 uur. We wilden hier nog een Wedding Chapel bekijken maar bij navraag bleek dat de buurt buiten het touristische gedeelte niet echt veilig was. Onderweg in de bus naar Las Vegas Downtown hebben we kunnen zien dat er behoorlijk wat achterbuurten waren. Helaas geen tijd gehad om naar de Statosphere Tower te gaan, jammer. We hebben nog in de M&M Mall gekeken voor de M&M fabriek, maar niets kunnen vinden. Ik heb me in de de M&M winkel goed kunnen inhouden niets gekocht haha. Toen we bijna bij het hotel waren stond er een knul met 2 wurgslangen. Voor een paar dollar kon je dit beest om je nek hangen en op de foto ermee. Ja natuurlijk, je bent maar 1x in Vegas, dus I DID IT. See the nice picture!

Eenmaal terug in hotel hebben we nog even de eenarmige bandiet uitgeprobeerd, helaas geen prijzen voor ons (zie ook nog nieuwe foto's op 26 juli).

27 juli:

Vandaag hebben we een lange autorit voor de boeg dus de wekker liep om 6 uur af. Slik, is dit nu vakantie? Hup eruit met die luie kant Stoffels dacht ik bij mezelf. Na hetzelfde ritueel (douchen, aankleden, koffer inpakken en ontbijten) reden we uiteindelijk om 8 uur weg. Het is echt een luxe dat je auto voor bij de lobby van het hotel wordt voorgereden, echt heerlijk Onderweg hebben we nog een Wedding Chapel gezien dus dat kwam goed uit.

Rond de klok van half 10 hebben we Valley of Fire State Park bereikt, nog steeds in de Staat Nevada. In dit park kun je allemaal mooie rode en andere gekleurde rotsformaties bewonderen. We hadden thuis op internet uitgezocht dat er een aantal hele mooie uitzonderlijke rotsen te bekijken waren, de Fire Waves. Echter om deze rotsen te bekijken moet je ongeveer 1 kilometer van het asfalt af om te hiken. Toen we het park binnenreden waren we helemaal verbluft van de schoonheid van dit park dat we hebben besloten om hier nog wat extra tijd door te brengen. Het was weer superwarm, niet zo warm als in Death Valley maar ook zo rond de 44 graden.

Na een uurtje te hebben rondgereden en te hebben genoten van diverse mooie uitkijkpunten kwamen we op het punt dat we de Fire waves wilden gaan bekijken. Bij nader inzien hebben we besloten dat Paul 'even' alleen ging hiken omdat het toch erg warm was en ik hier niet zo goed tegen kan. Na een half uur te wachten in de auto (met de airco aan :-)) begon ik me langzaam aan ongerust te maken, ik met de auto naar het punt waar hij was weggelopen, geen Paul. Shit en nu? Toen maar weer teruggereden naar de parkeerplaats. Ik keek uit op een bord waar opstond welke dieren allemaal in het park zijn, slangen, hagedissen, spinnen. Ieks, ik zag het scenario al helemaal voor me, Paul gebeten door een slang, neergevallen op de grond en uitgedroogd. Hij had 1 klein flesje water bij zich. Hij zou mij dan ook niet kunnen bellen want mijn telefoon zit in Paul's koffer die dicht is met een cijfercode (had ik inmiddels ook al geprobeerd open te breken zodat ik in ieder geval bereikbaar zou zijn voor hem zou er wat zijn). Mijn geduld was inmiddels op en ik begon langzaam in paniek te raken inmiddels waren er weer 15 minuten om. Toen maar weer met de auto naar het punt, en gelukkig daar was hij. Echt waar weer zoiets voor mij, ik moet maar eens leren relaxen. Adem in....adem uit.

Rond 2 uur zijn we uiteindelijk het park uitgereden en met hier en daar wat stop zijn we uiteindelijk rond 20.00 uur aangekomen bij Bryce Canyon National Park. We hebben de staat Nevada verlaten en zijn nu in Arizona waar de klok een uur vooruit gaat. We hebben een hotel op 10 minuten rijden vanaf het Park, dus dat is super. Wederom eenvoudig motel maar gelukkig hebben we de afgelopen dagen genoeg luxe gehad. We zijn nog snel even voor de zonsondergang het park ingereden om al een eerste indruk te krijgen.

Daarna nog even in het restaurantje bij het hotel gegeten en dadelijk lekker slapen.

Morgen weer eens een keer geen internetverbinding, dan zitten we bij de cowboys in de houten huisjes, dus echt in een hutje op de hei.

Tot over 2 daagjes.

daaaaag allemaal