Hallo luitjes,

Daar zijn we weer. Vanwege twee dagen geen internet verbinding even geen verhaaltje van ons, maar nu krijgen jullie lekker 2 verhaaltjes te lezen.

Vanmorgen rond half 8 opgestaan we waren zo moe, hadden geen zin om vroeg op te staan. Lekker op het gemakkie op ons bedje ontbeten van de overblijfselen van de supermarkt van de vorige dag.

Rond 10 uur zijn we dan vertrokken richting Bryce Canyon National Park. Dit was ongeveer 10 minuten van ons hotel vandaan. Op weg naar het Park begon het te regenen, bah, ik was ook nog supermoe, ik had er even geen zin in vandaag. In het park hebben we even kort alle uitzichtpunten bekeken en ik moet zeggen dat ik het in eerste instantie een beetje vond tegenvallen. We hadden een paar dagen geleden Valley of Fire State Park gezien en ik was hier nog steeds onder de indruk van. Misschien word je ook een beetje verwend als je al 1,5 week fantastische mooie natuur hebt gezien. Plus het feit dat het regende en ik keimoe was had ik echt een baaldag. Echter rond het middag uur sloeg dit gelukkig om toen de zon ging schijnen en we de Najavo trail gingen lopen in het park. Dit was een gave supersteile afdaling het ravijn in, ik ben halverwege de trail gestopt want toen ik naar boven keek dacht ik shit ik moet dat stuk ook nog terug. Paul, de echte Die Hard is natuurlijk helemaal tot beneden gelopen en kwam een dik half uur later met het zweet op de kop terug. Ik was echt blij dat ik de trail niet helemaal had gelopen.

Info Bryce Canyon National Park

Bryce Canyon is niet echt een ravijn, maar een serie van vreemdsoortige, natuurlijk gevormde amphi-theaters. De wanden daarvan bestaan uit zestig verschillende lagen zand-, kalk- en leisteen. In de amphitheaters staan talloze zeer grillig gevormde rotsformaties in allerlei kleurschakeringen, variërend van wit, pastelroze, vurig oranje en rood tot knalrood. Deze rotspartijen (hoodoos genaamd) zijn door erosie ontstaan.

Rond 2 uur zijn we het park uitgereden op weg naar Utah Scenic Highway 12, dit schijnt een supermooie route te zijn op weg naar Torrey, dit is onze uitvalsplaats voor de volgende dag waar we Capitol Reef National park gaan bezoeken. De Highway was echt supermooi, we hebben ons geen moment verveeld in de auto met alle uitzichten. Onze lunch bestond uit een rol Pringels en wat M&M's (ik ben totaal niet benieuwd naar de weegschaal die me in Buchten zit op te wachten). Onderweg hebben we veel dieren gezien, overal stonden borden dat je moest oppassen voor los lopende koeien, deze stoken inderdaad om de haverklap over, dus we moesten behoorlijk uitkijken. Ook heb ik nog een hert gefilmd dat langs de weg stond. We waren even gestopt en toen stak het diertje op z'n dooie gemakkie voor onze auto de weg over en liep weer door. Niet dat we nooit een hert hebben gezien maar als je dieren in de vrije natuur ziet is dit toch anders.

Ongeveer 40 kilometer voor het dorpje waar we sliepen hebben we nog een mooie route gereden die ik van Internet had geplukt. De highway afgereden en het platteland op. Deze trail heet het Boulder Trail, vernoemd naar Mr. Boulder. Deze man heeft vroeger deze trail aangelegd om zijn vee in de zomer en in de winter te verplaatsen. De route is niet volledig verhard dus we hebben alleen het verharde gedeelte gereden. Tijdens deze route zijn we ook door een kloof gereden. Op het einde van deze kloof hebben we ons omgedraaid omdat daar het onverharde gedeelte begon. Rond de klok van 19.00 uur zijn we dan gearriveerd in Torrey voor onze overnachting bij Cowboy Henkie haha.

Onze slaapplaats was een houten blokhut in de middle of nowhere echt fantastisch, allemaal goed in orde, de omgeving was werkelijk schitterend ik was helemaal in mijn nopjes. Bij onze hutjes waren een aantal cowboy's ook aan 't oefenen hoe ze een kalf moesten vangen met lasso. Was wel leuk om te zien.

Na het uitpakken van de koffers zijn we in het plaatsje gaan eten was allemaal erg lekker, heb nog een heerlijk toetje gehad, chocolade mousse en aardbeien ijs en Paul zijn eerste kop koffie van vandaag.

Rond 21.30 uur weer terug bij het hutje, heerlijk nog buiten gezeten tot een uur of 11, Paul aan het gekoelde bier uit de koelbox, toen zijn we gaan pitten, ik vond het eigenlijk zonde we zaten daar zo heerlijk met z'n tweetjes, dit was toch wel het ultieme vakantie gevoel.